Νάντια Δανιήλ, παρουσίαση

φωτό: Ηλίας Πολυχρονόπουλος



Θα ειπώ κι εγώ, ο αδέσποτος Σουλιώτης, δυο κουβέντες για την Κωνσταντίνα –έτσι μέ ακούει εμένα η Νάντια, -δυο κουβέντες για τον υπέροχο άνθρωπο, την άξια εκπαιδευτικό, τη δημιουργό, την περίκαλη φίλη, τη μια ομορφιά, κατά τον Κωστή, - για την ποιήτρια. Την ανεπιτήδευτη. Την αληθινή.
Η Κωνσταντίνα, λοιπόν, δεν αποφάσισε μιαν ωραία πρωία να γενεί ποιήτρια. Δεν θα μπορούσε να είναι, άλλωστε, στις επιλογές της. Όμως και δεν χρειάστηκε το ρίσκο: Καταμεσίς στη ζήση, ρουφώντας από το μεδούλι της, είχε όλα τα προικιά για ν΄ αντικρύσει τη ζωή με μάτι λαγαρό, παιδευτικό και παιδεμένο, να της μιλήσει, να τη μαυλίσει, να της αντισταθεί και να την αντικρούσει. Να τηνε ζαλωθεί στην καλοζωγραφισμένη πλάτη της. Να φορτωθεί, να υιοθετήσει τη ζωή!
Και το ‘πραξε, όχι από έλεος απέναντί της, -πιότερο από γινάτι. Υπέρ της μοναξιάς και της μοναχικότητας. Για την εκδίκησή τους και για την ομορφιά. Για τη δημιουργία και για την ποίηση.
Με μέντορα τον Γιάννη τον Ρηγόπουλο, όπως η ίδια αναγνωρίζει, δεν θα γινόταν αλλιώς, παρά να στάζουν αδάμαντες τα δάκρυά της, και η γραφίδα της να ζωγραφίζει πανέμορφα τον έρωτα σε όλες τις πτυχές του,- της χαράς, της θλίψης, της απόγνωσης, -του παντός του βίου.
Ο στίχος της, ευθύς, σταράτος,- μιλάει στον πεύκο της αυλής της, μιλάει στη θάλασσα που απλώνει το γινάτι της ίσαμε τα γόνατά της, δράττει την κουτσουλιά του γλάρου και την αποθέτει στο πιατάκι του σερβίτσιου, μιλάει τρυφερά, μιλάει με γλυκόλογα στ΄αδέσποτα και στα χαμένα της γειτονιάς και της κοινωνίας, -μιλάει στην καρδιά μας. Ομολογεί αλήθεια. Δεν χαραμίζεται. Δεν χαρίζει. Δεν χαρίζεται σε τίποτα και σε κανέναν.
Η Κωνσταντίνα Δανιήλ, στην ποίησή της, δεν ακολουθεί τις κλαταγίζουσες πιατέλες των επευφημιών. Κρατεί γερά στην αμασχάλη της γιγάντιο ταμπούρλο και το κροτεί με λέξεις, στίχους, γιαταγάνια.
Στίχοι που σφάζουν ακαριαία. Φρρρρρτττ- μια κι έξω. Συμπονετικά, για τους ανίδεους.
Εγώ, την έχω γλιτώσει. Ακόμα.
Όμως, αν ήταν να διαλέξω θάνατο, θα τονε διάλεγα κωνσταντινάτο.
Τιμή μου, τέτοια δημιουργός να μου περιποιεί φιλία!
...................