της Φλωρένιας



                                                        
σάκις βούλομαι
νά διακονήσω τήν ποίηση
στρίβω σέ τσιγαρόχαρτο λαθραο
λες τίς ξεραμένες ρίζες τς δύνης
καί τίς φουμάρω πάνω σέ ψηλές κορφές
Μισός χαμένος στήν ντάρα
λλος μου, σχεδόν, μισός, σκόρπιος στούς γέρηδες
καθώς μέ παίρνουνε γί λλο
γιά τά λημέρια τους
Καί τό πόλοιπό μου
λάτι πάνω  σέ γαλάζια πέτρα
στή λεία τή στορύνη
γιά νά τό γλείφουνε τ' γρίμια το βουνο
καί ν' νεβάζουνε το μερου τά γράδα

Κάθε πού θέλω νά κουβεντιάσω μέ τόν μακρυνό παππού
το δυσσέα τόν νάδοχο
γυρίζω τά λιθάρια νάποδα
ναζητ τς γς τό κάλεσμα
τήν γρασία της
τόν ναστεναγμό της
Γυρεύω μίτο καί φωνήεντα
μέσα στά πέλαγα
τά πού νταμώνουν σάν συντρίμμια στρων
στήν κβολή το σύμπαντος

Κάθε πού φύεται καινούργιος λυγμός
σπεύδω νά κάνω αμα τό δάκρυ του
γιά νά κεράσω λλη μία γύρα
τούς προδομένους καί τόν ρωτα
Διάκονός του τε
καί διακονιάρης