της Φλωρένιας

(μακρυά, πολύ μακρυά 'σαι νεραϊδούλα μου)

                                                        
σάκις βούλομαι
νά διακονήσω τήν ποίηση
στρίβω σέ τσιγαρόχαρτο λαθραο
λες τίς ξεραμένες ρίζες τς δύνης
καί τίς φουμάρω πάνω σέ ψηλές κορφές
Μισός χαμένος στήν ντάρα
λλος μου, σχεδόν, μισός, σκόρπιος στούς γέρηδες
καθώς μέ παίρνουνε γί λλο
γιά τά λημέρια τους
Καί τό πόλοιπό μου
λάτι πάνω  σέ γαλάζια πέτρα
στή λεία τή στορύνη
γιά νά τό γλείφουνε τ' γρίμια το βουνο
καί ν' νεβάζουνε το μερου τά γράδα
(